Hooggevoeligheid en trauma

Hooggevoeligheid en een trauma

De definitie van een trauma is het meemaken, zien of getuige zijn van een gebeurtenis die als zeer schokkend of levensbedreigend ervaren wordt. Het probleem met een HSP is dat wij sommige gebeurtenissen veel levendiger en intenser ervaren dan anderen. Hierdoor is er dus een minder heftige gebeurtenis nodig bij een HSP om dezelfde impact te hebben van het trauma. In andere woorden: gebeurtenissen die door anderen wellicht als minder heftig worden beschouwd, kunnen voor ons HSP al een enorm traumatisch effect hebben. Een hooggevoelig persoon voelt zich wellicht sneller bedreigd en is sneller alert op gevaar. Het hebben van een klein auto-ongeluk kan bij ons al de impact hebben dat we ons levendig voorstellen hoe het is om een groot auto-ongeluk te ervaren en de levensbedreigende gevolgen van dien kunnen ons ook nog tijden achtervolgen.

Trauma en PTSS

Na het ervaren van trauma kan PTSS ontstaan, post-traumatisch stress syndroom. Dit hoeft niet na elk trauma te ontstaan en komt dus ook zeker niet altijd voor, maar het is een mogelijkheid. PTSS zorgt voor diverse symptomen, zoals het hebben van levendige nachtmerries aan de traumatische ervaring, overdreven alertheid en schrikreacties, concentratie- en geheugenproblemen, depressieve buien, slecht slapen, herinneringen aan de traumatische gebeurtenissen, onredelijke woedeuitbarstingen en het ervaren van een schuld- of schaamtegevoel.

Om als een echte stoornis te tellen, moeten deze symptomen meer dan een maand aanwezig zijn en ook daadwerkelijk het dagelijks leven beïnvloeden. Er bestaat een grote kans dat HSP sneller beïnvloed raken door een gebeurtenis die niet-HSP zouden ervaren als een ‘klein’ ongeval. Dit kan ook zorgen voor een groot schaamtegevoel, omdat je het gevoel krijgt dat je een aansteller bent dat je je door ‘zoiets relatief kleins’ van de wijs laat brengen. Probeer hier niet te hard voor jezelf te zijn: als HSP beleef je alles intenser, dus sommige dingen vallen nou eenmaal zwaarder bij ons dan dat ze bij anderen vallen.

Het kan helpen om, wanneer je als HSP iets traumatisch meegemaakt hebt, hierover te praten met anderen. In het algemeen helpt het bij PTSS om je trauma onder ogen te zien, ook al wil je dat eigenlijk niet en zou je het liefst alles wegstoppen. Dit is niet de oplossing en dat weet je diep van binnen ook wel: als je het negeert blijft het aanwezig en zal het op momenten de kop opsteken en de overhand op je nemen in de vorm van nachtmerries en levendige herinneringen aan hetgeen dat je zo hard probeert te vergeten. Het kan ook helpen voor sommige personen om een dagboek bij te houden, of tenminste op te schrijven wat je hebt meegemaakt om er op die manier mee om te gaan. Vaak is het toch wel fijner als een ander persoon dit leest. Het is belangrijk dat de persoon die je in vertrouwen neemt, wel de juiste persoon is. Dat diegene niet met de reactie komt dat je er nu wel eens overheen moet zijn en gewoon even door moet bijten, maar geduldig blijft en nooit vindt dat je je aanstelt. Ook al lijkt de hele wereld vol met gevaren te zitten na het beleven van je trauma, uiteindelijk wordt het minder. Dit kost tijd en veel energie van jezelf, maar het is het waard om eroverheen te komen en uiteindelijk zonder (veel) angst de wereld weer tegemoet te zien.

Trauma: wat kun je zelf doen?

Accepteert dat je tijd nodig hebt om het trauma te verwerken. je kunt wel door willen gaan met je leven alsof er niets is gebeurd, maar uiteindelijk heeft dat op de lange termijn geen positief effect. Je kunt niet doen alsof er niets is gebeurd, want dat is het negeren van je emoties en gevoelens en dat zorgt dat je het trauma in stand houdt.

Zorg dat je niets ontwijkt. Een natuurlijke reactie is om de plek waar je het trauma hebt opgelopen te ontwijken of te zorgen dat je niet meer in een soortgelijke situatie zult belanden. Bijvoorbeeld na het hebben van een auto-ongeluk moet je zo snel mogelijk weer de weg op gaan. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt om weer het ‘gewone leven’ op te pakken. Uiteindelijk kan hetgeen wat je aan het ontwijken bent zoveel angst oproepen, dat je het niet meer durft. Dan ben je nog verder van huis.

Zorg voor positieve afleiding. Wees niet continu gefocust op hetgeen dat je hebt meegemaakt, maar doe ook andere dingen om je af te leiden.

Doe het rustig aan, maar begin direct. Wacht niet te lang met het aanpakken, want hoe langer je wacht, hoe langer de weg terug.

Zorg voor allerlei soorten hulp. Wees niet bang om afhankelijk te zijn, maar accepteer de hulp die je geboden wordt en zie in dat je er nooit alleen voor staat.