Michelle

Ik ben hooggevoelig. Dat is niet altijd prettig. Hierdoor ben ik vaak moe. Ik trek mij de dingen heel sterk aan, ik ben gevoelig voor sferen en vermijd confrontaties als de pest. Ik kan niet goed omgaan met ruzie, hou niet van agressieve of dominante mensen. Als ik merk dat ik een situatie niet aan kan, raak ik snel van streek omdat ik ervan overtuigd ben dat ik niet de capaciteit heb om hiermee om te gaan. Ik ben onzeker, hou er absoluut niet van als iemand op mijn vingers kijkt. Het maakt niet uit wie die persoon is, ik kan er gewoon niet goed tegen en mijn prestaties lijden hier vaak onder.

Ik kan tot tranen geroerd raken door een prachtig stuk muziek. Muziekteksten kunnen mij tot in mijn ziel raken. Ik kan heel erg ontdaan raken door het verdriet van een ander, wil altijd dat iedereen gelukkig is en vrede in zijn hart heeft. Ik ben oprecht geïnteresseerd in mensen en dingen, wil almaar meer weten en leren. Mijn capaciteit om informatie te verwerken is groot, mijn interesse gebied breed. Ik ben altijd heel bezorgd om de mensen waarvan ik hou. Ik wil ze gelukkig en gezond zien. Als zij verdriet hebben huil ik met ze mee.

Ik kan enorm schrikken van harde geluiden. Het duurt dan even voordat ik weer rust tot rust kom. Ik kan me maar moeilijk concentreren, ben gauw afgeleid. Eisen die aan mij gesteld worden ervaar ik als een druk. Een baan vasthouden gaat hierdoor heel moeizaam vanwege de verwachtingspatroon van mijn leidinggevenden waaraan ik niet denk te kunnen voldoen.

Leven als hooggevoelig persoon kan zwaar zijn. Je moet naar manieren zoeken om een goede balans in je leven te brengen. Ik weet wat ik wel en niet kan doen. Doordat ik stemmingen zo goed aanvoel ben ik altijd op zoek naar manieren om de sfeer goed te houden. Het is geen reëel uitgangspunt want mensen maken nu eenmaal ruzie. Ik zou nooit een confrontatie opzoeken of aangaan want ik zal altijd het onderspit delven. Ik ben helaas niet goed in staat om voor mezelf op te komen. Mensen zien mij en denken dat ik mondig ben maar dat ben ik niet.

Als er dingen in mijn leven gebeuren die emotioneel heel zwaar zijn, dan trek ik me terug. Ik zoek de mensen niet meer op. Ik heb alleen maar contact met mensen die ik vertrouw. Ik ben ook gauw geneigd om mezelf de schuld te geven van alles. “Had ik dit maar gedaan, had ik dat maar gedaan….” Het gevolg is dat ik vaak vreselijk moe ben. Ik moet oppassen omdat ik geneigd ben om me op te sluiten in mijn huis en alleen maar naar buiten te komen voor de boodschappen. Ik moet oppassen omdat ik snel geneigd ben om de dingen vanuit een emotioneel oogpunt te bekijken en dat is niet altijd goed. Om dit op te lossen ga ik praten met iemand die nuchter is. Dan krijg ik niet altijd te horen wat ik wil horen maar wel wat noodzakelijk is. Het is net als het voltanken van een auto, als ik leeg ben zie ik de dingen vaak niet meer helder en ga ik praten met iemand waardoor  ik er weer een tijdje tegenaan kan, mits er geen ingrijpende dingen op mijn pad komen.

Gelukkig hebben wij een eigen bedrijf. Ik schuw de algehele verantwoording maar geniet van het feit dat er niemand is die mij in de gaten houdt en dingen van mij verwacht waarvoor ik bang ben er niet aan te voldoen. Het leven is en blijft een lang leerproces. Zeker als je hooggevoelig bent, je bent geneigd om de dingen vanuit een emotioneel oogpunt te zien. Dat is niet altijd goed. Dan ga ik maar weer praten met iemand en ben dan beter in staat om de dingen op een rijtje te zetten.

Ik ben vaak bang dat mensen heel veel van mij verwachten. Dat kan mij enorm benauwen. Dan loop ik op mijn tenen omdat ik bang ben dat ze boos worden of teleurgesteld zullen zijn in mij. Ik wil me niet opdringen, voel me gauw teveel. Hierdoor kan ik soms zo verlangen naar een huisje in Frankrijk op een heuvel met alleen maar een stel koeien als buren. Heerlijk kijken naar de zonsopgang en zonsondergang. Geen verwachtingen, geen druk.

Het krijgen van kinderen heeft mijn hooggevoeligheid aan de ene kant erger gemaakt maar aan de andere kant heeft het mij ook rijper gemaakt. Ik blijf wel onzeker, ben bang dat ik het niet goed doe maar je moet op een gegeven moment harder worden anders red je het niet.

De oplossing voor mij is en blijft praten, praten en nog eens praten. Dan zie ik de dingen in een ander perspectief en kan ik er weer tegenaan. Mijn hooggevoeligheid is een feit, dat zal wel nooit weggaan maar ik wil niet dat het mijn leven helemaal beheerst. Als ik zwak ben, ben ik zwak maar als ik sterk ben, dan ben ik ook sterk. Zoals ik eerder zei, het is en blijft een leerproces. Je leert op een gegeven moment de dingen te herkennen en gaat dan zoeken naar een manier om ermee om te gaan. Hopeloos vind ik het niet. Het is onderdeel van wie ik ben. Vermoeiend voor mij en de mensen om mij heen is het echter wel. Maar met liefde, geduld en respect kom je soms een heel eind.